تلفن سانترال شرکتی
سانترال در سال 1914، در آغاز جنگ جهانی اول، به ازای هر تلفن سانترال فعال در ایالات متحده، 10 نفر وجود داشت. تا پایان جنگ جهانی دوم در سال 1945، به ازای هر تلفن سانترال کار پنج نفر وجود داشت. این فناوری در سال 1998 یک نقطه عطف کلیدی را پشت سر گذاشت، زمانی که در ایالات متحده یک تلفن سانترال برای هر مرد، زن و کودک وجود داشت. حدود سه چهارم این اعداد مربوط به تلفن سانترال های همراه بود، کمی بیش از 10 درصد مربوط به تلفن سانترال های ثابت قدیمی و بقیه مربوط به تلفن سانترال های دارای اینترنت بود. شاید امروز عجیب به نظر برسد، اما تا اوایل دهه 1980 بسیاری از مصرف کنندگان مجبور بودند تلفن سانترال های خود را از AT&T اجاره کنند. تا آن زمان، این شرکت بر بیشتر ایالات متحده انحصار داشت و در بسیاری از ایالت ها، AT&T فقط تلفن سانترال ها را به مشتریان اجاره می داد. در اوایل دهه 1980، هزینه اجاره 1.50 تا حدود 5 دلار در ماه بسته به نوع گوشی بود. این در سال 1983، زمانی که انحصار AT&T ایالات متحده بود، تغییر کرد. مصرف کنندگان در تمام نقاط کشور به طور ناگهانی این گزینه را پیدا کردند که گوشی خود را خریداری کنند. در آن زمان، قیمت ابتدایی ترین تلفن سانترال با شماره گیری چرخشی مشکی 19.95 دلار یا کمی بیش از 50 دلار به دلار امروزی بود. شیک ترین تلفن سانترال Trimline با دکمه های فشاری، به جای صفحه چرخشی حدود 55 دلار فروخته شد که امروز کمی کمتر از 150 دلار است. یکی از دلایلی که تلفن سانترال ها برای برقراری ارتباط بسیار ضروری شده اند این است که هزینه برقراری تماس مدام کاهش می یابد. برقراری تماس تلفن سانترالی ساحل به ساحل در یک قرن پیش بسیار گران بود. در سال 1915، یک تماس تلفن سانترالی سه دقیقه ای در طول روز از شهر نیویورک به سانفرانسیسکو 20.70 دلار هزینه داشت. با تعدیل تورم، این بدان معناست که تماس نسبتاً ناگهانی بیش از 500 دلار به پول امروزی هزینه دارد. در طول نیم قرن بعد، قیمت ها به شدت کاهش یافت، اگرچه هنوز نسبتاً گران بود. در سال 1968، همان مکالمه سه دقیقه ای 1.70 دلار - یا حدود 12 دلار امروز - هزینه داشت. به همین دلیل، زمانی که با زنی که همسرم شد قرار ملاقات می کردم، ما عمدتاً شب ها - زمانی که تماس های تلفن سانترالی ارزان تر بود - صحبت می کردیم تا کمی پول پس انداز کنیم. 
تلفن سانترال خرید
سانترال برنامه های تلفن سانترال دولتی، که به عنوان برنامه های توزیع تجهیزات مخابراتی (TEDP) شناخته می شوند، تجهیزات تلفن سانترالی رایگان یا کم هزینه را در اختیار افراد واجد شرایط قرار می دهند تا با کاهش شنوایی خود مقابله کنند و دسترسی به تلفن سانترال را بهبود بخشند. HLAA در مورد الزامات واجد شرایط بودن هر ایالت، انواع تجهیزات تحت پوشش، و مقادیر مزایا (که از ایالت به ایالت متفاوت است) تحقیق کرده است - اطلاعات در زیر فهرست شده است یا لیست کامل برنامه های TEDP را دانلود کنید. نحوه ارائه تجهیزات: تجهیزات تلفن سانترال ثابت که به گیرندگان قرض داده می شود. تجهیزات بی سیم متعلق به گیرندگان نحوه ارائه تجهیزات: (1) برنامه کوپن برای تجهیزات تعیین شده. کوپن های جدید ممکن است هر چهار (4) سال یکبار صادر شود. 2) برنامه وام برای تجهیزات تعیین شده اضافی. گیرنده ممکن است در صورت نیاز نگه دارد. منبع تامین مالی: شرکت های مخابراتی باید درصدی از درآمدهای خرده فروشی کسب شده در کانزاس را به صندوق خدمات جهانی کانزاس (KUSF) کمک کنند. شرکت ها ممکن است ارزیابی را به مصرف کنندگان منتقل کنند. شرایط واجد شرایط بودن: کاهش شنوایی 40dB یا بیشتر که توسط پزشک یا متخصص شنوایی شناس تایید شده است. نحوه ارائه تجهیزات: به گیرندگان امانت داده شده است. برای دستگاه های بی سیم، مدت وام دو (2) سال است. منبع تامین مالی: کمک های مالی برای دریافت کنندگان توسط برنامه های متعدد تامین می شود. دستورالعمل ها و الزامات واجد شرایط بودن این برنامه ها بسیار متفاوت است. متخصص منابع Assistive Technology Partnership در مورد برنامه های مختلف در سراسر ایالت تحقیق می کند تا واجد شرایط بودن یک فرد برای کمک های مالی را تعیین کند. نحوه ارائه تجهیزات: (1) برنامه وام: وام بلند مدت برای دریافت کنندگان با درآمد کمتر از 200٪ سطح فقر فدرال. (2) برنامه اشتراک هزینه: همه گیرندگان دیگر 50٪ از قیمت خرید را بازپرداخت می کنند و تجهیزات را در اختیار دارند. بدون برنامه سراسری برنامه اصلاح ناشنوایان، که همه افراد مبتلا به کم شنوایی را تحت پوشش قرار می دهد، تجهیزات تخصصی را برای املاک مسکونی و واحدهای اجاره ای که فقط در محدوده شرکت کلمبوس، اوهایو قرار دارند، فراهم می کند. 
تلفن سانترال شرکتی
سانترال در سال 1914، در آغاز جنگ جهانی اول، به ازای هر تلفن سانترال فعال در ایالات متحده، 10 نفر وجود داشت. تا پایان جنگ جهانی دوم در سال 1945، به ازای هر تلفن سانترال کار پنج نفر وجود داشت. این فناوری در سال 1998 یک نقطه عطف کلیدی را پشت سر گذاشت، زمانی که در ایالات متحده یک تلفن سانترال برای هر مرد، زن و کودک وجود داشت. حدود سه چهارم این اعداد مربوط به تلفن سانترال های همراه بود، کمی بیش از 10 درصد مربوط به تلفن سانترال های ثابت قدیمی و بقیه مربوط به تلفن سانترال های دارای اینترنت بود. شاید امروز عجیب به نظر برسد، اما تا اوایل دهه 1980 بسیاری از مصرف کنندگان مجبور بودند تلفن سانترال های خود را از AT&T اجاره کنند. تا آن زمان، این شرکت بر بیشتر ایالات متحده انحصار داشت و در بسیاری از ایالت ها، AT&T فقط تلفن سانترال ها را به مشتریان اجاره می داد. در اوایل دهه 1980، هزینه اجاره 1.50 تا حدود 5 دلار در ماه بسته به نوع گوشی بود. این در سال 1983، زمانی که انحصار AT&T ایالات متحده بود، تغییر کرد. مصرف کنندگان در تمام نقاط کشور به طور ناگهانی این گزینه را پیدا کردند که گوشی خود را خریداری کنند. در آن زمان، قیمت ابتدایی ترین تلفن سانترال با شماره گیری چرخشی مشکی 19.95 دلار یا کمی بیش از 50 دلار به دلار امروزی بود. شیک ترین تلفن سانترال Trimline با دکمه های فشاری، به جای صفحه چرخشی حدود 55 دلار فروخته شد که امروز کمی کمتر از 150 دلار است. یکی از دلایلی که تلفن سانترال ها برای برقراری ارتباط بسیار ضروری شده اند این است که هزینه برقراری تماس مدام کاهش می یابد. برقراری تماس تلفن سانترالی ساحل به ساحل در یک قرن پیش بسیار گران بود. در سال 1915، یک تماس تلفن سانترالی سه دقیقه ای در طول روز از شهر نیویورک به سانفرانسیسکو 20.70 دلار هزینه داشت. با تعدیل تورم، این بدان معناست که تماس نسبتاً ناگهانی بیش از 500 دلار به پول امروزی هزینه دارد. در طول نیم قرن بعد، قیمت ها به شدت کاهش یافت، اگرچه هنوز نسبتاً گران بود. در سال 1968، همان مکالمه سه دقیقه ای 1.70 دلار - یا حدود 12 دلار امروز - هزینه داشت. به همین دلیل، زمانی که با زنی که همسرم شد قرار ملاقات می کردم، ما عمدتاً شب ها - زمانی که تماس های تلفن سانترالی ارزان تر بود - صحبت می کردیم تا کمی پول پس انداز کنیم.
تلفن سانترال خرید
سانترال برنامه های تلفن سانترال دولتی، که به عنوان برنامه های توزیع تجهیزات مخابراتی (TEDP) شناخته می شوند، تجهیزات تلفن سانترالی رایگان یا کم هزینه را در اختیار افراد واجد شرایط قرار می دهند تا با کاهش شنوایی خود مقابله کنند و دسترسی به تلفن سانترال را بهبود بخشند. HLAA در مورد الزامات واجد شرایط بودن هر ایالت، انواع تجهیزات تحت پوشش، و مقادیر مزایا (که از ایالت به ایالت متفاوت است) تحقیق کرده است - اطلاعات در زیر فهرست شده است یا لیست کامل برنامه های TEDP را دانلود کنید. نحوه ارائه تجهیزات: تجهیزات تلفن سانترال ثابت که به گیرندگان قرض داده می شود. تجهیزات بی سیم متعلق به گیرندگان نحوه ارائه تجهیزات: (1) برنامه کوپن برای تجهیزات تعیین شده. کوپن های جدید ممکن است هر چهار (4) سال یکبار صادر شود. 2) برنامه وام برای تجهیزات تعیین شده اضافی. گیرنده ممکن است در صورت نیاز نگه دارد. منبع تامین مالی: شرکت های مخابراتی باید درصدی از درآمدهای خرده فروشی کسب شده در کانزاس را به صندوق خدمات جهانی کانزاس (KUSF) کمک کنند. شرکت ها ممکن است ارزیابی را به مصرف کنندگان منتقل کنند. شرایط واجد شرایط بودن: کاهش شنوایی 40dB یا بیشتر که توسط پزشک یا متخصص شنوایی شناس تایید شده است. نحوه ارائه تجهیزات: به گیرندگان امانت داده شده است. برای دستگاه های بی سیم، مدت وام دو (2) سال است. منبع تامین مالی: کمک های مالی برای دریافت کنندگان توسط برنامه های متعدد تامین می شود. دستورالعمل ها و الزامات واجد شرایط بودن این برنامه ها بسیار متفاوت است. متخصص منابع Assistive Technology Partnership در مورد برنامه های مختلف در سراسر ایالت تحقیق می کند تا واجد شرایط بودن یک فرد برای کمک های مالی را تعیین کند. نحوه ارائه تجهیزات: (1) برنامه وام: وام بلند مدت برای دریافت کنندگان با درآمد کمتر از 200٪ سطح فقر فدرال. (2) برنامه اشتراک هزینه: همه گیرندگان دیگر 50٪ از قیمت خرید را بازپرداخت می کنند و تجهیزات را در اختیار دارند. بدون برنامه سراسری برنامه اصلاح ناشنوایان، که همه افراد مبتلا به کم شنوایی را تحت پوشش قرار می دهد، تجهیزات تخصصی را برای املاک مسکونی و واحدهای اجاره ای که فقط در محدوده شرکت کلمبوس، اوهایو قرار دارند، فراهم می کند.
سانترال تبریز و سیستم سانترال