دستگاه سانترال در تبریز و سانترال تبریز

سانترال پدر شوهر آینده بل، وکیل گاردینر گرین هابارد، فرصت را دید تا انحصار اعمال شده توسط شرکت وسترن یونیون تلگراف را بشکند. او به بل پشتوانه مالی لازم را برای ادامه کار خود در زمینه توسعه تلگراف چندگانه داد. با این حال بل اشاره نکرد که او و همدستش، یکی دیگر از برقکاران جوان باهوش توماس واتسون، در حال توسعه ایده ای بودند که در طول تابستان به ذهنش خطور کرد. این ایده ساخت دستگاهی بود که بتواند صدای انسان را به صورت الکتریکی منتقل کند. بل و واتسون با اصرار هوبارد و چند حامی مالی دیگر به کار بر روی تلگراف هارمونیک ادامه دادند. بل در مارس 1875 بدون اطلاع هوبارد با مردی به نام جوزف هنری ملاقات کرد. جوزف هنری مدیر محترم مؤسسه اسمیتسونیان بود. او از نزدیک به ایده های بل گوش داد. سخنان تشویقی ارائه کرد. هم بل و هم واتسون از نظرات هنری تشویق شدند و با اشتیاق و اراده بیشتر به کار خود ادامه دادند. در ژوئن 1875 آنها متوجه شدند که هدفشان از ایجاد دستگاهی که بتواند گفتار را به صورت الکتریکی منتقل کند، به زودی محقق خواهد شد. آزمایشات آنها ثابت کرده بود که صداهای مختلف قدرت جریان الکتریکی در یک سیم را تغییر می دهند. اکنون تنها کاری که آنها باید انجام می دادند این بود که دستگاهی با غشای مناسب بسازند که بتواند آن صداها را به جریان های الکترونیکی مختلف تبدیل کند و گیرنده ای برای بازتولید تغییرات و تبدیل آنها به فرمت شنیداری در انتهای دیگر. در اوایل ژوئن، بل متوجه شد که هنگام کار بر روی تلگراف هارمونیک خود، می تواند صدایی را از روی سیم بشنود. صدای فنر ساعتی بود که می پیچید. در 10 مارس 1876 بود که بل بالاخره به این موفقیت پی برد. پتانسیل ارتباطی دستگاه جدید او. امکان صحبت کردن با سیم برق بسیار بیشتر از یک سیستم تلگراف اصلاح شده بود که اساساً فقط بر اساس نقطه و خط تیره بود. طبق یادداشت بل در آن تاریخ، او موفق ترین آزمایش خود را با استفاده از تجهیزات جدیدش، تلفن سانترال، توصیف می کند. الکساندر گراهام بل در 3 مارس 1847 در ادینبورگ، اسکاتلند به دنیا آمد. خانواده او در فن بیان و تصحیح گفتار از مقامات پیشرو بودند. او آراسته و آموزش دیده بود تا در همان تخصص حرفه ای را دنبال کند. او در سال 1876 در سن 29 سالگی تلفن سانترال را اختراع و ثبت اختراع کرد. دانش کامل او در مورد صدا و آکوستیک کمک زیادی به توسعه تلفن سانترال خود کرد و به او برتری نسبت به دیگرانی داد که در آن زمان روی پروژه های مشابه کار می کردند. بل یک روشنفکر با کیفیت بود که از زمان مرگش به ندرت یافت می شد. او مردی بود که همیشه برای موفقیت تلاش می کرد و به دنبال ایده های جدید برای پرورش و توسعه بود.

سانترال این فناوری انتقال صدای دیجیتال را در فرکانس های مختلف پخش می کند و باعث بهبود حریم خصوصی و کاهش تداخل بین مشترکین مختلف می شود. برخلاف تلفن سانترال های سیمی، یک تلفن سانترال بی سیم برای تامین انرژی ایستگاه پایه به برق اصلی نیاز دارد. انرژی گوشی بی سیم توسط یک باتری قابل شارژ تامین می شود که زمانی که گوشی در پایه خود قرار می گیرد شارژ می شود. تلفن سانترال رادیویی (تلفن سانترال بدون سیم) حداقل دو دهه از تلفن سانترال های بی سیم پیشی گرفته است. اولین سرویس، MTS یا سرویس تلفن سانترال همراه در سال 1946 وارد خدمت شد. از آنجایی که این محدوده برای پوشش وسیع ترین منطقه خدمات ممکن در نظر گرفته شده بود، ظرفیت بسیار کم بود و فناوری اولیه لوله باعث شد تجهیزات نسبتاً بزرگ و سنگین باشد. با شروع در سال 1963، تیم کوچکی از مهندسان آزمایشگاه بل موظف شدند تا یک تلفن سانترال بی سیم دوبلکس عملی و کاملاً کاربردی ایجاد کنند. این تیم شامل (به ترتیب حروف الفبا): SM Baer، GC Balzer، JM Brown، WF Clemency، M. Rosenthal و W. Zinsmeister، تحت هدایت WD تا سال 1964، مدل های تخته نان در آزمایشگاه کار می کردند. طی سالهای 1964-1965 اینها پالایش شدند. بسته بندی شده برای آزمایش در اطراف آزمایشگاه های بل Holmdel NJJ این سیستم تحت مجوز آزمایشی بر روی کانال های کنترل شده کریستالی در باندهای 35 و 43 مگاهرتز با استفاده از FM، فرستنده کم توان و گیرنده سوپرهت حساس کار می کرد. نظارت کامل بر تمام عملکردهای تلفن سانترال، از جمله قلاب خاموش و شماره گیری از طریق سیستم نظارت بر صدای خارج از باند ارائه شد. مدلی که برای مصارف خانگی ساخته شده است به گونه ای طراحی شده است که شبیه یک گوشی تلفن سانترال استاندارد (هر چند حجیم) باشد. ایستگاه پایه جعبه کوچکی بود که به یک شبکه تلفن سانترال استاندارد متصل بود. حدود 50 دستگاه در یک فروشگاه مدل Western Electric در Andover Mass ساخته شد.